[ 92 ] وفايى [ زندهء 1013 ق / 1604 م ] وفايى ، جناب عضد الدّولة السلطانى و مقرّب الحضرة « 1 » الخاقانى ، افتخار دودهء دورمانى ، امير دوست وفايى بن حاجى اتاليق عبد اللّه خانى ، بدين اسلوب ، تخلّص نموده ، در خطّهء سخنورى و عرصهء نكته‌پرورى ، علم فصاحت و رايت بلاغت مىافرازد . امير مشار اليه صورت خوب و سيرت مرغوب دارد . ذات شريفش ، در اكتساب فضايل به غايت قابل مىنمايد . به دقت طبع معروف و به حدّت فهم موصوف است . در طريق نكته‌سنجى ، بىبدل و در وادى موىشكافى ، مشهور به مثل است . همّت بلند و نهمت ارجمند دارد و در طريق سماحت و سخاوت و شجاعت يد بيضا مىنمايد . به اعتبار فهم و ذكا و جود و سخا ، گويا به مضمون : « الولد سرّ ابيه « 2 » » همان حاجى بىاتاليق است كه به چندين فضايل ديگر زياده ، باز از نشيمن بطون ، به عالم ظهور قدم كرم نهاده ، پيوسته جليس مجلس لطيفش ، علما و انيس محفل منيفش ، فضلا و شعرا مىباشند ، واسطهء ارتباطش به فضايل ، به غايت دلجو و رابطهء اختلاطش به خلايق ، نهايت نيكوست . همواره اهل فضل ، از لطف عميمش ، محظوظ و مشكوراند . اميد چنان است كه به واسطهء حسن رشد و رشاد و خوبى قابليّت و استعداد ، به منتهاى مقاصد و مراد ، فايز آيد و حالا كه شهور سنهء ثلاث و عشر و الف است ، نطاق وفادارى و كمر دولتخواهى ، بر ميان جان جوزاوار بسته ، در سلك امراى عالىمقام حضرت خاقان جمشيد مكان ، باقى محمد

--> ( 1 ) . در اصل : ( الحضرت ) . ( 2 ) . نقد النصوص جامى ، ص 164 ؛ انسان كامل نسفى ، ص 359 ؛ رسائل شاه نعمت اللّه ولى ، 3 / 416 .